Knetter

… diep van binnen zijn we het allemaal …

February 13, 2014

Achter de stilte

Eerst durfde ik niet zo goed. Want ik dacht dat er na de stilte niks meer zou zijn. Dat het de weg uit dit leven zou zijn, een eenrichtingsweg, zonder een weg terug. Dat vond ik best drastisch. Ook al had ik eerder hardop uitgesproken dat ik er genoeg van had, dat ik er klaar mee was.

Misschien moest het zo wel zijn. Misschien moest eerst die schijnbaar volledige duisternis over mij en mijn leven neerdalen voordat ik in het pikkedonker de stilte kon zien. Durfde te voelen. Wilde ervaren. Want uiteindelijk was het de wil die het deed. De wil om te leven. Die daar huist waar je verstand niet kan komen.

Waar mijn verstand ervan overtuigd was dat alles koud, donker, somber en uitzichtloos was, wist de wil dat er ergens licht schijnt en warmte is. Ergens waar je kan voelen dat dit leven niet op zichzelf staat. Waar er meer is dan ik met mijn verstand had kunnen bedenken. Meer, véél meer dan ik ooit had kunnen vermoeden.

Dus liet ik los. Alles liet ik los. Alle beperkingen, alle angsten, alle reserves, alle bedenkingen, alle uitvluchten, alle smoesjes, alle drogredenen, alle vermijdingsstrategieën. Alle flauwekul. Omdat de wil het wilde. Omdat ik niet meer anders kon.

Achter de stilte, voorbij de duisternis, daar is het warm, licht, mooi, heerlijk. Nou ja, het is vooral heel veel. Heel veel meer dan ik kon bevatten. Heel veel meer dan ik ooit zal kunnen bevatten. Heel veel meer dan ik met woorden kan beschrijven.

Het overspoelde me met een ontzagwekkende intensiteit. Al is overspoelen niet het goede woord. Want het komt van binnenuit. Van binnenuit overspoeld worden. Overweldigd worden. Elke keer weer. Het is zo veel. Het is hier prachtig.



January 20, 2014

Stilte

Ergens in de verte
fluisterde het niets.
Toen ik wat beter luisterde
was het heel dichtbij.




infinity

August 26, 2013

De Teruggekeerden – Jason Mott

De Teruggekeerden - Jason MottZo nu en dan valt mij in dit leven een helder moment ten deel. Een van die heldere momenten leidde ertoe dat ik me opgaf voor het prereaden (wat iets heel anders is dan voorlezen) van het boek De Teruggekeerden, geschreven door Jason Mott.
En zo gebeurde het dat er dankzij de Not Just Any Book Club zomaar een exemplaar van De Teruggekeerden op mijn deurmat viel. Waarna mij voor mij de schone taak weggelegd was om het boek aandachtig te lezen. Hetgeen ik inmiddels met genoegen heb gedaan.

Want De Teruggekeerden is helder geschreven, leest makkelijk en lekker weg. En wat natuurlijk ook hielp was dat het onderwerp van het boek tot mijn verbeelding sprak: Wat gebeurt er in en met de wereld als de doden opeens niet meer dood blijken te zijn, en zich springlevend tussen de levenden begeven?
Niet als levende doden, zoals in de fantastische tv-serie The Walking Dead, maar als ‘echte’ mensen, met als enige verschil met de échte mensen dat de Teruggekeerden al een keertje dood waren geweest. Nou is doodgaan natuurlijk niet zomaar wat. Dat doet een mens normaliter maar één keer, en daarop is ons leven zoals we dat kennen gebaseerd. Want de dood, dat is eigenlijk het enige dat vast staat in een mensenleven. En als die dood opeens niet meer definitief lijkt te zijn, wat is er dan nog zeker? Misschien wel helemaal niets.

In de door de teruggekeerde doden opgeschrikte wereld zijn de mensen dan ook voortdurend op zoek naar antwoorden. Antwoorden die hernieuwd houvast zouden moeten bieden in een wereld die plotseling op zijn kop staat. Auteur James Mott neemt ons mee naar een klein plaatsje in de binnenlanden van de Verenigde Staten, en zoomt in op de mensen en de gebeurtenissen aldaar. Zijdelings wordt de lezer geïnformeerd over hoe het er elders op de wereld aan toe gaat. Dat is naar ik aanneem een bewuste keuze van de schrijver. Want hij had er ook voor kunnen kiezen om grondig en diepgaand te werk te gaan, zoals bijvoorbeeld Karl Ove Knausgard in zijn fascinerende epos Engelen Vallen Langzaam dat deed. Mott houdt het veel kleiner, veel dichter bij de belevingswereld van de hoofdpersonen. En daardoor maakt hij het de lezer makkelijk om zich in te leven, waardoor je je bijna vanzelf gaat afvragen hoe het zou zijn als doden uit je eigen leven plotseling springlevend opduiken.

Een goed boek houdt je aandacht vast, zuigt je in het verhaal. Dat is een vrij gangbare opvatting van wat een goed boek zou moeten zijn. Maar dat hoeft natuurlijk niet altijd zo te zijn. In het geval van De Teruggekeerden wordt de verbeelding op een zodanige manier geprikkeld, dat het verhaal zich uitbreidt met je eigen Teruggekeerden, mensen uit je eigen leven die te vroeg, te onverwacht zomaar opeens dood waren. En als een schrijver het voor elkaar krijgt dat ik mezelf verlies in de gedachte dat mijn moeder, die bijna dertig jaar geleden overleed, zomaar opeens voor mijn neus zou kunnen staan terwijl ikzelf inmiddels van dezelfde leeftijd ben als zij was toen ze doodging, dan heeft die schrijver prima werk geleverd.
Overigens vermeldt Jason Mott in het nawoord dat hij aan het verhaal is begonnen met als uitgangspunt het idee dat zijn overleden moeder voor één avond zou terugkeren. Dat ontroerde mij -wederom- enorm.

Een goed boek doet iets met je. Het ontroert je, het prikkelt je verbeelding, het maakt iets in je los dat anders misschien wel vast was blijven zitten. Zo beschouwd is De Teruggekeerden een goed boek. En als ik een advies zou mogen geven: Ga het lezen! Niet omdat het literair hoogstaand is, niet omdat het diepfilosofisch is, maar wel om uit te vinden of het ook iets met jou doet.

August 1, 2013

Dat wat niet gezegd mag worden!

Dat wat ik net zei
en dat wat ik gisteren zei
en elke dag daarvoor.
Dat mag ik niet zeggen,
mokte hij.

En ik ben niet alleen.
Want wij zijn met velen,
die elke dag zeggen
wat eigenlijk niet mag,
dat gaat nooit vervelen.

Van wie het niet mag,
dat interesseert ons geen biet,
want het is leuker
als we doen alsof iemand zegt:
Dat mag helemaal niet!

Wij zijn de echte rebellen.
Rebels zijn is prachtig.
Want doen alsof we iets doen
dat eigenlijk niet mag,
dat is helemaal niet kinderachtig!

July 8, 2013

Vijftig

Ouder worden. Ook ik ontkom er niet aan. Want hoe hard ik ook roep dat leeftijd maar een getal is, hoe sardonischer dat ene getal mij van achter de horizon toegrijnst. Het is niet anders. Over vijftig dagen schijnt ene Abraham langs te komen in een poging mijn humeur te verzieken. Over vijftig dagen ben ik dan eindelijk gerechtigd om 50+ te stemmen, al moet ik daar dan strikt genomen nog even één dagje mee wachten. Over vijftig dagen komt mijn leeftijd nog steeds niet overeen met mijn IQ. Over vijftig dagen krijg ik nog steeds geen scootmobiel, en zelfs geen AOW. Over vijftig dagen duurt het nog tien jaar tot ik zestig word. Over vijftig dagen ben ik nog steeds niet kaal, en zelfs niet helemaal grijs. Over vijftig dagen is vijftig het nieuwe veertig. Of dertig. Over vijftig dagen ben ik nog lang niet oud. Over vijftig dagen kom ik net een beetje lekker op gang.

Over vijftig dagen word ik vijftig. En weet je wat? Ik vind het prima! Kom maar op! The best is yet to come!

50

June 24, 2013

De man die ik nooit had willen zijn

Het lange, kronkelende pad dat me overal vandaan leidde en nergens naartoe leek oneindig. Omdat het maar niet ophield. Heuveltje op, bergje af, bochtje hier, wending daar. Of liep ik ongemerkt en tot in het oneindige vicieuze rondjes? Versnipperde zonnestralen tussen het dichte bladerdek wierpen een diffuus licht over alles wat scheen te zijn. Ik wist niet wat ik zag. Of misschien wist ik het wel, maar besefte ik het nog niet.
Vanuit de verte kwam een man mij talmend tegemoet. Er was niets vastberadens aan hem te bekennen. Ik twijfelde of ik de man wel echt zag. Toch liep ik door, ondanks de duisternis waarmee hij zich omhulde. Hij bleef af en toe stilstaan om met een zoekende blik om zich heen te kijken. Ik vroeg me af wat hij zag. Zijn neerhangende schouders leken een immense last te torsen, die elke gezette stap steeds zwaarder maakte. Desondanks leek hij op de een of andere manier geen contact met de grond onder zich te maken. Vluchtig, dat was het woord dat in me opkwam.
- Lees verder -

June 2, 2013

Geen zin is onzin

Ergens geen zin in hebben, daar ben ik best goed in. Zo had ik vanmorgen helemaal geen zin om op te staan. En toen ik desondanks toch opgestaan was omdat ik geen zin meer had om in mijn bed te blijven liggen merkte ik dat ik eigenlijk helemaal geen zin had om iets te doen. Waarna ik toch maar weer in bed kroop, met een goed boek. Na een tijdje te hebben gelezen merkte ik dat het gelezene op mij in begon te werken – het stemde me melancholiek, ik werd er zwaarmoedig van – waardoor ik geen zin meer had om verder te lezen. Waarna ik me afvroeg of het überhaupt zin had om op te staan. Of om te blijven liggen. Hoewel het idee me tegenstond ben ik daarom maar gaan douchen. Daarna heb ik me met tegenzin afgedroogd, aangekleed en ben ik alsnog officieel aan de zondag begonnen.
- Lees verder -

May 20, 2013

Wat nou als…

Wat nou als je een man bent die tot zijn grote geluk vader is van twee prachtige zonen. Zonen waar je zielsveel van houdt. Je hebt die zonen samen met een vrouw waar je ooit knetterverliefd op was, en heel af en toe zie je nog een schim van die vrouw van toen. Maar meestal niet. Het zou aan jou kunnen liggen, het zou aan haar kunnen liggen, maar waarschijnlijk ligt het aan allebei. Soms heb je dat nou eenmaal, dat dingen anders lopen dan je vooraf bedacht of gehoopt had.
- Lees verder -

May 12, 2013

Moederdag

Elk jaar komt het weer voorbij, die dag die door de commercie is uitgeroepen tot de dag waarop we de moeders in ons leven dienen te ‘verrassen’ met een liefst zo duur mogelijk cadeau. Vanaf het moment dat ik jaren des onderscheids bereikt had – al is dat in mijn geval eigenlijk nogal discutabel, want tot op de dag van vandaag twijfel ik nog immer óf ik die jaren wel ooit bereikt heb – vond ik dat hele moederdaggedoe eigenlijk maar dikke vette commerciële bullshit. En daarin had en heb ik natuurlijk volkomen gelijk. Zoals wel vaker het geval is, maar dat terzijde.
- Lees verder -

May 10, 2013

Beter luisteren

‘Dus als ik beter luister, dan hoor ik meer?’
‘Als je beter geluisterd had, dan had je deze vraag niet hoeven stellen.’
‘Grappig. En als ik beter kijk?’
‘Dan hoor je precies hetzelfde.’
‘Ik zei al: Grappig!’
‘Kwestie van vraag en antwoord.’

Mijn kat keek me met een minzame blik aan. Ik wist dat het geen zin had om dit gesprek op dit moment voort te zetten. Buiten dreef een wolk voorbij.

Older Posts