Knetter

Daar zat ik dan. Niet op mijn gemak. Te wachten op mijn beurt. Onrustig bladerend door een tijdschrift wat me niet kon boeien. Want ik wist al wat zometeen ging komen. Ik had er al uren buikpijn van. Maar ik moest. Van mijn vrouw. Ze kon het niet meer aanzien, zei ze.

‘Hoe wilt u het hebben’, zei het meisje dat mij dus ging knippen. Het was wel een leuk meisje om te zien. Dat viel dan al weer mee. Ze keek ook erg vriendelijk. Mijn buikpijn werd minder voelbaar.
‘Iets korter dan nu’, zei ik. Dat leverde me een ietwat verveeld-geamuseerde blik van het meisje op. Via de spiegel keek ik haar aan.
‘Iets korter en netter. Dat ik er weer een tijdje mee vooruit kan. En dat ik niet voor schut loop’, zei ik. Daar kon ze al iets meer mee, want ze keek al iets vrolijker.
‘Ik zal er overal wat vanaf halen, en dan kunt u daarna wel even kijken of het bevalt. Ik zal het in ieder geval niet te kort knippen’ zei het meisje.
Ik knikte instemmend. Nu kwam het gedeelte waarover ik me van tevoren zorgen had gemaakt en wat me die buikpijn had opgeleverd. Want tijdens het knippen word je geacht een aangenaam kabbelend gesprekje over ditjes en datjes gaande te houden. En dat kon ik niet. Vroeger kon ik dat wel. Maar de laatste jaren niet meer.

‘Het is wel een lekker weertje de afgelopen tijd, vind u ook niet?’ zei het meisje. Zie je, daar begon het gedonder al.
‘Jazeker. Erg lekker’, antwoordde ik dan maar.
‘Bent u vaak buiten?’, vroeg ze.
‘Meestal niet’, zei ik.
‘Heeft u geen hond die uitgelaten moet worden of zo?’, zij weer. Waar bemoeide ze zich mee?
‘Nee, geen hond. Mijn vrouw houdt niet van huisdieren. Ikzelf wel. Maar ja…’, zei ik zomaar.
‘Ow, dat is inderdaad jammer. Mijn vriend en ik hadden een hele lieve hond. Heerlijk om een eind mee te gaan wandelen in de bossen. Dat mis ik nu wel’, zei het meisje.

Wat moest ik daar nou op zeggen? Was haar hond dood? Was haar vriend met de hond weggelopen? Was haar relatie beëindigd? Was ze zelf weggelopen? Waarom dan? Was hij vreemdgegaan? Was zijzelf vreemdgegaan?
De buikpijn begon weer op te spelen.
‘Hoezo dan? Waarom mis je dat? Wat is er gebeurd?’, kwam er spontaan uit mijn mond. De woorden waren eruit voor ik er erg in had. Waar bemoeide ik me mee?
‘We zijn uit elkaar, mijn vriend en ik. En het was zijn hond. De hond mis ik nog het meeste’, zei ze.
‘Waarom zijn jullie uit elkaar? Kan het nog goed komen?’, vroeg ik. En weer kon ik de woorden niet tegenhouden. Ik keek schuldbewust in de spiegel naar het meisje. Ik wist dat ik teveel vragen stelde. Dat was precies wat altijd maar mis ging de laatste jaren.
‘We waren gewoon uit elkaar gegroeid. Ik wilde meer, verder, een meer volwassen relatie en alles wat daarbij hoort. Hij zat liever vaak in de kroeg met zijn vrienden en zo’, antwoordde ze.

Toen ze klaar was met knippen wist ik een heleboel meer. Dat ze een prima kapster was. Dat ze Rianne heette. Dat ze, als je het mij zou vragen, meer in haar mars had dan alleen kapster zijn. Maar dat kapster zijn haar passie was. Omdat ze knippen leuk vond. Maar ook omdat ze het zeker zo leuk vond om met mensen om te gaan en aan de praat te raken. Dat ik met haar dus wel een leuke en aangename conversatie kon voeren. Dat me dat enorm goed deed. Dat je dus ook gewoon kunt stoppen met een relatie die op een dood spoor is beland omdat de mensen in die relatie elkaar niet meer snappen, niet meer aanvoelen. Niet meer willen begrijpen.

Ik keek tevreden in de spiegel. Ik zag een heel andere man dan diegene die een klein uurtje eerder met buikpijn de kapperszaak was binnengelopen. Een man waarvan het haar goed zat. En dat is heel belangrijk. dat je haar goed zit.
Ik maakte meteen een vervolgafspraak. Op weg naar huis vroeg ik me af of ik te oud was voor Rianne. Ik vroeg me ook af hoe mijn vrouw zou reageren.