Met ogen vol tranen keek ze hem aan Verontwaardigd was ze, aangedaan De prangende vraag verliet haar mond Maar viel in splinters op de grond Hij zei geen woord, wou haar niet zien Meer dan zat was hij die trien Altijd maar klagen en zeuren en zeiken Wat wou ze daar in godsnaam mee bereiken
Waar de zon, de wind, de regen Ook van binnen bezig zijn In het rijk van voor en tegen Dolle vreugd’ en zielepijn Voel de stralen, vlagen, druppels Hoor de stormen, zie de zon Stram gestrompel, hip gehuppel Ziekelijk en kerngezond
Duizend vadem in de diepte van de duisternis der zee voel ik mij met al mijn liefde die immer onbeantwoord bleef Waarheen moet ik met mijn passie, mijn aanhankelijkheid en lust? Komt er ooit nog een reactie? Wie stelt mijn gemoed gerust? In de grauwheid van mijn leven, bij gebrek aan zonneschijn, altijd zonder doel [...]
Ik sluit mijn ogen, vermoeid van verdriet, en denk aan tijden die als zonnestralen schenen, eens verwarmend en verlichtend, nu vergaan, voorgoed verdwenen.
Denkend aan alles wat ik had Zie ik De ongrijpbare bladeren Dwarrelend in de zon Die me deden verlangen Naar alles wat ik niet had Denkend aan alles wat ik heb Zie ik Een kale boom Omringd door dorre bladeren Onheilspellend knisperend Onder mijn voeten Denkend aan alles wat ik wil Zie ik De stralende [...]
